012 : ว่าง

ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนกำลังฝัน
พลันข้าพเจ้ามองไปเห็นดาวดวงนั้น
ส่องแสงพราวดุจราวตะวันในวันแดดส่องสดใส

แสงสว่างต้องตาข้าพเจ้าดุจเปลวไฟ
ดั่งมีเทียนไข
นับร้อยพันอสงไขยเล่ม

ดุจร้อยด้วยด้ายเข็ม
ก้างหอยและทรายทะเลเค็ม
กระดีดกระเด้งอยู่ทั่วท้องฟ้านภาไป

พลันมีเมฆก้อนใหญ่
มาปกคลุมไป
เหลือเพียงความมืดมิด

ทันใดนั้น เขาก็กระโดดลงไปจากขอบหน้าผาอันเวิ้งว้าง และหายเข้าไปในกลีบเมฆด้านล่าง

011 : แตก/ต่าง

หลายคนเชื่อว่า
พวกเราทุกคนล้วนต่างกัน
ข้าพเจ้าเห็นด้วย

หลายคนเชื่อว่า
พวกเราทุกคนล้วนมีส่วนเล็กๆ ที่เหมือนกัน
ข้าพเจ้าเห็นด้วย

และหลายคนเชื่อว่า
พวกเราทุกคน
ด้วยข้อแตกต่างและความเหมือนต่างๆ นานานี้
สามารถอยู่ร่วมกันได้
ข้าพเจ้าเห็นด้วย

แต่ข้าพเจ้าไม่ได้กล่าวว่าข้าพเจ้าเห็นด้วย ที่คนเหล่านี้จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข
ข้าพเจ้าเคยคิดว่า
เราทั้งหลาย
สามารถอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขได้

แต่แท้จริงแล้ว
ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย
ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย

010 : someone=noone

มีใครคนหนึ่งอยู่บนที่ที่หนึ่ง ณ เวลาเวลาหนึ่ง
ใครอีกคนหนึ่งอยู่บนที่ที่หนึ่ง ณ เวลาเวลาหนึ่ง อันเป็นสถานที่และเวลาเดียวกับคนแรก
ใครอีกคนหนึ่งก็เช่นกัน
ใครอีกคนหนึ่งก็ไม่ได้ต่างกันประหนึ่งว่าขาวกับดำ

แต่ ณ ที่ที่นั้น
มืด
เงียบ
เย็น
หนาว
ว้าเหว่

และเหงา
ทั้งๆ ที่มีคนอยู่ข้างๆ ณ ที่เดียวกัน เวลาเดียวกัน

เหตุใดความมืดจึงกลืนกินบุคคลได้ง่ายนัก
ทำไมบุคคลทั้งหลายจึงไม่มองคนที่รอบๆ
คิดถึงคนที่อยู่รอบๆ
ทำเพื่อคนที่อยู่รอบๆ
และทำเพื่อคนที่อยู่ ณ ที่ใดๆ เวลาใดๆ

ทำไมคนเราไม่เพียงทำสิ่งนี้
แทนที่จะขังตัวเองอยู่ในห้อง
ที่มืดมน