012 : ว่าง

ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนกำลังฝัน
พลันข้าพเจ้ามองไปเห็นดาวดวงนั้น
ส่องแสงพราวดุจราวตะวันในวันแดดส่องสดใส

แสงสว่างต้องตาข้าพเจ้าดุจเปลวไฟ
ดั่งมีเทียนไข
นับร้อยพันอสงไขยเล่ม

ดุจร้อยด้วยด้ายเข็ม
ก้างหอยและทรายทะเลเค็ม
กระดีดกระเด้งอยู่ทั่วท้องฟ้านภาไป

พลันมีเมฆก้อนใหญ่
มาปกคลุมไป
เหลือเพียงความมืดมิด

ทันใดนั้น เขาก็กระโดดลงไปจากขอบหน้าผาอันเวิ้งว้าง และหายเข้าไปในกลีบเมฆด้านล่าง