005 : สิ่งที่อยู่ตรงนี้

การมีอยู่ของทุกสรรพสิ่งเป็นไปเพราะอะไร
หรือทุกสรรพสิ่งเป็นภาพลวงตาที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาเองทั้งสิ้น

หรือผู้คนที่พูดคุยกับข้าพเจ้าเป็นสิ่งปลอม
เป็นผู้ึคนที่ถักทอมาจากอาการโรคประสาทของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นมีตัวตนจริง

ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าทุกสิ่งนี้ไม่ได้เป็นแค่ความฝัน
ในเมื่อความฝันนั้นอาจจะเป็นความจริงที่ข้าพเจ้าประสบอยู่ทุกวัน

สรรพศาสตร์ทั้งหลายเป็นเรื่องที่ข้าพเจ้ากุขึ้นมาจากอาการของข้าพเจ้า ?
ภาษาที่ข้าพเจ้าใช้ หรือหัดใช้ ข้าพเจ้าก็โมเมไปเองว่าคนอื่นเข้าใจ ?
ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วอาจจะไม่ต่างอะไรกับภาษาช้างเลยด้วยซ้ำ

ข้าพเจ้าคุ้นเคยอยู่แต่กับเอกภพของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าหาได้รู้ไม่ว่ามีเอกภพอื่นอีก
อาการโรคประสาทของข้าพเจ้าจึงถักทอพวกนักวิทยาศาสตร์ที่ดูฉลาดฉิบหายมาไขปัญหา

ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าบุคคลที่ข้าพเจ้าคุยอยู่ด้วยเป็นสิ่งจริง
คนที่ข้าพเจ้าแอบชอบจะเป็นอะไรที่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าพเจ้าถักทอขึ้นเอง
หรือโลกอินเทอร์เน็ตนี้เป็นของจริงหรือ หรือโมเด็มของข้าพเจ้าบีบบังคับให้เป็นเช่นนั้น

หากโมเด็มมีอำนาจดังว่าจริง โมเด็มก็ไม่ได้ต่างอะไรจากประสาทรับรู้เราเท่าไหร่
เพราะเครื่องมือรับสาสน์ของเราก็ทำหน้าที่เหมือนโมเด็มที่แปลงสิ่งทั่วไป ให้เข้าไปในระบบสมอง ระบบความเ้ข้าใจของเราเอง

หรือข้าพเจ้าอาจคิดมากไป
คิดไปแล้วได้อะไร
ข้าพเจ้าอาจจะสับสนเกินไปหรือเปล่า

หรือความสับสนนี้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งโกหกที่ข้าพเจ้าถักทอขึ้นมา
ดวงดาวบนฟากฟ้าอาจจะเป็นหนึ่งในสิ่งจริงที่แฝงในสิ่งเทียมก็เป็นได้

ข้าพเจ้าสับสนว่าข้าพเจ้าจะสนใจไปทำไม
ข้าพเจ้าจำเป็นต้องรู้ด้วยหรือว่าสิ่งนี้จริงหรือไม่
ข้าพเจ้าอยากรู้จริงๆ หรือไม่ว่าโลกนี้เป็นไปเพราะเหตุใด
ข้าพเจ้ามีความจำเป็นหรือไม่ ในเมื่อมันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อชีวิตของข้าพเจ้า

เหตุใดคนจึงคิดอะไรที่ไม่จำเป็นมากนัก
ในเมื่อรู้ทุกอย่างแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไม่รู้อะไรเลย
ในเมื่อสิ่งที่เราต้องการจริงๆ
สิ่งที่ชีวิตต้องการจริงๆ

คือความสุขและความอบอุ่นใจ